هر نوع رابطه جنسی که آزادانه با آن موافقت نشده باشد تجاوز محسوب شده و جرم است. تجاوز ربطی به عشق ندارد بلکه مربوط به کنترل و قدرت است.

طبق تعریف سازمان بهداشت آمریکا، تجاوز جنسی به معنی انجام هر گونه عمل جنسی بدون رضایت قربانی است که شامل موارد پیش‌پا افتاده‌ای همچون لمس بی‌مورد افراد، تمام انواع آمیزش جنسی بدون رضایت قربانی، اقدام و تلاش برای آمیزش جنسی ناخواسته، آزار کودکان و آمیزش جنسی با آنها، و تمام روشهای مختلف شکنجه جنسی قربانی را دربر می‌گیرد.

تجاوز جنسی می‌تواند کلامی یا بصری بوده و یا معنایی گسترده‌تر داشته باشد یعنی هر چیزی که شخص را علی‌رغم میل باطنی وادار به برقراری تماس جنسی کرده و یا او را تبدیل به سوژه جنسی نماید. به عنوان مثال تماشا کردن روابط جنسی خصوصی افراد تجاوز جنسی محسوب می‌شود. همینطور نشان دادن بدن خود در حوزه عمومی (عورت نمایی) ، تماس جنسی بین اعضای خانواده، و آزارهای جنسی. تجاوز می‌تواند در موقعیتهای متفاوتی صورت بگیرد، توسط یک غریبه در مکانی خلوت، در یک مهمانی یا قرار ملاقات، و یا توسط کسی که شما او را می‌شناسید.

همه ما باید درباره داروهای ویژه‌ای که اخیرا توسط متجاوزان استفاده می‌شود بیشتر بدانیم. این داروها می‌تواند در نوشیدنی یا خوراکی ریخته شود و هشیاری قربانی را از بین ببرد یا او را از مقاومت در برابر حمله ناتوان سازد. الکل اثر بعضی از این داروها را تشدید می‌کند و گاهی اوقات حافظه شخص را تحت تاثیر قرار داده و قربانی چیزی از ماجرا به یاد نمی‌آورد. این داروها در سوءاستفاده جنسی توسط اشخاص آشنا بسیار به کار می‌رود. پس هیچگاه نوشیدنی خود را بدون مراقبت رها نکنید. فرقی نمی‌کند کجا هستید، همیشه نسبت به اطرافتان هشیار و آگاه باشید.


 




 


چنانچه مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفتید در وهله اول راه های زیر مفید هستند:


– هر چه زودتر از دست حمله کننده فرار کنید و خود را به مکان امنی برسانید.


– هیچ یک از اعضای بدنتان را نشویید، شانه نکنید و تمیز نکنید. در صورت امکان لباستان را عوض نکنید تا کارمندان بیمارستان بتوانند شواهد حمله را جمع‌آوری کنند. همچنین به چیزی در محل وقوع حمله دست نزنید و اشیا را جابه‌جا نکنید.

– به نزدیک‌ترین محل فوریتهای پزشکی بروید. شما نیاز به آزمایش و درمان هرگونه جراحت دارید و باید ازنظر ابتلا به بیماریهای آمیزشی و حاملگی آزمایش بدهید. به دکتر یا پرستار بگویید مدارک حمله تجاوز را جمع‌آوری کند، چیزهایی از قبیل الیاف، مو، بزاق دهان، ترشحات جنسی (منی)، و یا تکه پارچه‌هایی که از شخص متجاوز به جا مانده است.


– در بیمارستان خود شما یا کارکنان بیمارستان می‌توانید برای تشکیل پرونده با پلیس تماس بگیرید.


– به دنبال گروه‌های حمایتی باشید. می‌توانید از مسئولان بیمارستان در این باره سوال کنید.


 




 


  • درک و لمس احساس‌های خویش

  • احساساتی: «من تمام مدت بدون دلیل گریه می‌کنم.»

  • شوکه شده: «گیج و کرخت شده‌ام.»

  • ناباوری: «واقعا همچین اتفاقی افتاده است؟»

  • شرمسار: «احساس می‌کنم کثیف هستم.»

  • تکذیب: «حالم خوب است.»

  • هراس: «اگر باردار شوم چه؟

  • خشم: «می‌خواهم او را بکشم.»


کاملا قابل درک است که احساس سردرگمی کنید و ندانید باید چه‌کار کنید. فقط به یاد داشته باشید که می‌توانید برای کمک به خود اقداماتی مانند حرف زدن با یک نفر (مشاور، خانواده یا دوستی قابل اعتماد)، مراجعه به پزشک و یا پلیس انجام دهید.


اگر مورد تجاوز قرار گرفته‌اید، حرف زدن با یک نفر ، به خصوص یک مشاور متخصص و باتجربه کمک بزرگی برایتان خواهد بود. مشاوری که در زمینه تجاوز جنسی تخصص دارد به حرفهای شما گوش می‌دهد، از شما حمایت می‌کند و به شما راهکارها و اطلاعات سودمندی می‌دهد.

شما می‌توانید تصمیم بگیرید با مشاورتان تلفنی حرف بزنید و یا برای ملاقات حضوری وقت بگیرید. صحبتهای شما با مشاور محرمانه تلقی می‌شود.

در بعضی از کشورها این مشاوران با سازمان‌هایی همکاری می‌کنند که به زنان و مردانی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند کمک می‌کنند و فرقی نمی‌کند به تازگی این اتفاق افتاده باشد یا در گذشته. یک مشاور می‌تواند:


  • به شما مشاوره مداوم و طولانی بدهد.

  • برای نگرانی شما درباره امنیتتان شما را کمک و حمایت کند.

  • درباره گزارش جریان حمله به پلیس و رفتن به دادگاه به شما توضیح دهد.

  • به خانواده شما و دوستانتان حمایت و اطلاعات بدهد.

  • شما را به گروه‌های حمایتی و سایر نهادهای خدماتی معرفی کند.


 




 


چنانچه مورد تجاوز قرار بگیرید، احتمالا نخستین کاری که مایلید انجام دهید اطلاع دادن موضوع به یکی از اعضای خانواده یا دوستانتان است. آنها نزدیکترین افراد به شما هستند و معمولا شما را به‌خوبی درک می‌کنند. خانواده و دوستان می‌توانند به روشهای زیر به شما کمک کنند:


  • گوش دادن به حرفهای شما،

  • درک این که شما چه احساسی دارید،

  • همراهی با شما برای برداشتن قدم بعدی (تماس با پلیس و غیره)


با این‌حال ممکن است شما درباره مطلع کردن خانواده یا دوستانتان احساس سردرگمی کنید. هرچند آنها ممکن است دقیقا کمکی که احتیاج دارید به شما بدهند، گاهی اوقات خیلی هم یاری‌دهنده نیستند. برای مثال ممکن است:


  • شما را سرزنش کنند،

  • خودشان را سرزنش کنند،

  • شما را مجبور کنند قبل از اینکه فرصت کافی برای فکر کردن داشته باشید، حمله را گزارش دهید،

  • به شما فشار بیاورند که طلب کمک کنید.


مهم است به یاد داشته باشید هیچ دستورالعمل خاصی برای اینکه به چه کسی و چه وقت اطلاع دهید، وجود ندارد. خودتان می‌توانید انتخاب کنید که به چه کسی بگویید و چه چیزی را بگویید. و کسی که حمله را به وی اطلاع می‌دهید باید طوری واکنش نشان دهد که برای شما کمک کننده باشد نه اینکه نگران احساسهای خودش باشد. شما کسی هستید که مورد حمله قرار گرفته‌است و نیاز دارید انرژی‌تان را بر روی خودتان متمرکز کنید.


اگر مورد تجاوز جنسی قرار گرفتید ممکن است برای چک‌آپ پزشکی به دکتر مراجعه کنید. پزشک می‌تواند معاینه را با آزمایشهایی برای بیماریهای آمیزشی و ایدز شروع کند و به شما داروهایی برای پیشگیری از بارداری احتمالی بدهد. اگر با پزشکانِ زن راحت‌تر هستید می‌توانید درخواست کنید یک پزشکِ زن برایتان معاینه را انجام دهد. همچنین حق دارید درخواست کنید شخص همراه شما در مراحل معاینه برای حمایت (عاطفی) شما کنارتان حضور داشته باشد.

اگر تصمیم گرفتید حمله را به پلیس گزارش دهید، معاینه پزشکی برای جمع‌آوری مدارک قانونی لازم است. (که در دادگاه نیز مورد استفاده قرار خواهد گرفت.) مهم است که آزمایش‌های لازم را در فواصل زمانی معین تکرار نمایید تا از عدم ابتلا به این بیماریها مطمئن شوید. این آزمایش‌ها محرمانه تلقی می‌شوند.


مراجعه به پزشک برای پیشگیری از بارداری احتمالی بسیار مهم است. پزشک می‌تواند به شما دارویی (خوراکی) برای پیشگیری از بارداری ویژه بعد از آمیزش جنسی بدهد. این دارو تا ۷۲ ساعت بعد از تجاوز موثر است ولی هرچه زودتر آن را مصرف کنید بهتر است.

اطلاع از حقوق قانونی‌تان (پلیس، وکیل)

ممکن است تصمیم گیری برای گزارش دادن یا ندادن یک تجاوز جنسی دشوار باشد، ولی مهمترین چیز انجام بهترین اقدام برای شما است. برای فکر کردن به اینکه چه می‌خواهید بکنید زمان اختصاص دهید.




 


دلایل متعددی برای این وجود دارد که زنان بخواهند یا نخواهند با پلیس تماس بگیرند. گزارش دادن یک تجاوز یعنی شما می‌توانید:


  • یک گزارش رسمی از وقوع تجاوز داشته باشید.

  • چنانچه بعدا به دادگاه کشیده شد، ماجرا را از دید خودتان ثبت کرده باشید.

  • اگر لازم باشد از شما محافظت شود (پایین را ببینید)


بعضی از دلایلی که زنان مایل نیستند گزارش بدهند می‌تواند شامل:


  • احساس گناه درباره حمله،

  • نگرانی از اینکه مردم حرفشان را باور نکنند،

  • نگرانی از رفتن به دادگاه،

  • نگرانی از طرز واکنش مردم، به‌خصوص در جوامع کوچک،

  • وحشت از انتقام جویی فرد مهاجم.


در بعضی موارد، چنانچه احساس کنید فرد مهاجم امنیت‌تان را تهدید می‌کند می‌توانید از پلیس درخواست محافظت دربرابر خشونت کنید. این یک سند قانونی است مبنی بر اینکه شخص مهاجم حق ندارد به محل شما نزدیک شود.


اگر تصمیم گرفتید به پلیس گزارش دهید اولین کاری که باید بکنید ارائه یک اظهارنامه رسمی است. یعنی به یک مامور پلیس جزئیات اتفاقاتی که برایتان افتاد را شرح دهید. اگر اینطور راحت‌ترید می‌توانید درخواست کنید یک مامور پلیس زن اظهارات شما را ثبت کند. در بعضی موارد شما می‌توانید در صورتی که مامور پلیس زنی در آن دفتر نبود درخواست کنید از دفتر دیگری برایتان مامور زن بفرستند.

پس از ثبت اظهارنامه رسمی‌تان، مامور پلیس شما را از میزان هزینه‌های مالی احتمالی آگاه خواهد کرد.

پلیس و سازمان‌های حمایتی می‌توانند جزئیات بیشتری درباره اینکه پس از ارائه شکایت قانونی‌تان چه خواهد شد به شما بگویند. می‌توانید درصورت نیاز با آنها درباره داشتن یک وکیل هم صحبت کنید.


پایگاه نیوزی ایران وکیل – مقالات اجتماعی