آیت‌الله خامنه‌ای:


انسان نمی‌تواند به خاطر ضعف و تشنگى، روزه‌اش را بخورد، ولی اگر ضعف و تشنگى او به اندازه‌ای است که معمولاً نمی‌شود آن را تحمل کرد، در این صورت هر وقت به حرج افتاد مى‌تواند افطار کند ولى تا در حرج واقع نشده، نباید روزه‌اش را باطل کند.


آیت‌الله مکارم شیرازی:


اگر روزه‌دار به اندازه‌ای تشنه شود که طاقت تحمل آن را ندارد و یا ترس بیمارى و تلف شدن داشته باشد، می‌تواند به اندازه ضرورت آب بنوشد، ولى روزه او باطل می‌شود و اگر ماه رمضان باشد باید بقیه روز را امساک کند.


آیت‌الله سیستانی:


ضعف، به تنهایى مجوز روزه‌خواری نیست هرچند شدید باشد، مگر این که موجب مشقت (سختی زیاد) باشد که در این صورت خوردن یا آشامیدن به مقدار ضرورت جایز است و باید بعداً آن را قضا کند.


آیات عظام خمینی، گلپایگانی، صافی، تبریزی، بهجت و فاضل لنکرانی:


اگر روزه‌دار به قدری تشنه شود که بترسد از تشنگی بمیرد می‌تواند به اندازه‌ای که از مردن نجات پیدا کند آب بنوشد، ولی روزه او باطل می‌شود و اگر ماه رمضان باشد باید در بقیه روز از انجام کاری که روزه را باطل می‌کند خودداری نماید.


انتهای پیام