افرادی که از سندروم جسد راه رونده رنج می برند یک باور وهمی دارند که فکر می کنند مرده اند، وجود ندارند، متعفن شده اند یا خون و ارگان های داخلی خود را از دست داده اند


بیشتر بخوانید:


افرادی که دچار این سندروم می‌شوند معمولا از خوردن و نوشیدن اجتناب می‌کنند چرا که معتقدند اصلا نیازی به خوردن این‌ها نیست چرا که خودشان را افراد زنده‌ای نمی‌پندارند و فعالیت‌های روزمره آنها اغلب شامل سر زدن به قبرستان‌ها به منظور نزدیک‌تر بودن به مرگ است. از طرفی هیچ توجهی به نظافت شخصی و سلامت فیزیکی خود ندارند.




 


شاید یکی از جالب‌ترین سوژه‌های این سندروم درباره مردی به نام گراهام باشد. او بعد از تلاش برای خودکشی با استفاده از وارد کردن جریان برق در آب حمام، از وان حمام بلند شد در شرایطی که بر این باور بود که مغزش مرده است. خودش در این باره گفت: «فقط احساس می‌کردم که دیگر مغزی ندارم. مدام به پزشکان می‌گفتم که داروهایی که برایم می‌نویسند دیگر هیچ تأثیری رویم ندارند چرا که اصلا مغزی نداشتم.»

مسئله گراهام باعث شد بسیاری از محققان از بریتانیا و بلژیک بخواهند مغز او را اسکن کنند. آنها دریافتند که مغز گراهام شباهت زیادی به مغز فردی داشت که در وضعیت نباتی بود، حتی زمانی که کاملا در هشیاری به سر می‌برد. به طور جزئی در نواحی قدامی و آهیانه مغز او، فعالیت‌های بسیار کمی مشاهده می‌شد.


یکی از محققان این پرونده می‌گوید: من به مدت ۱۵ سال، نتایج اسکن‌های PET را مورد بررسی قرار دادم و تا به حال موردی نظیر این که بتواند سرپا بایستد، با مردم در ارتباط باشد و نتایج اسکنش این‌قدر غیرعادی باشد ندیده‌ام. عملکرد مغز گراهام شبیه فردی است که در بیهوشی یا خواب به سر می‌برد.


انتهای پیام