به طور کلی مادر کبیر با وجود نمادهای واقعی یا مجردی که از خود به جا گذاشته است، ترکیبی از ماهیت ثابت و ماهیت تغییرپذیر زن را ارایه می دهد که بدون توجه به زمان و مکان، دارای حضور ازلی و ابدی است. این ترکیب در تصور انسانهای باستانی پرتوی آسمانی و الهی دارد. به عبارت دیگر یک چنین نمادهایی در جهان‌بینی انسانهای باستانی نه فقط مفهوم اَبَر زن که مفهوم اَبَر انسان را زنده می سازد