انگل مجاری ادراری | علائم، نشانه ها و نحوه خوب کردن


انگل دستگاه ادراری نوعی انگل باکتریایی است که بر بخشی از دستگاه ادراری تأثیر می‌گذارد.


عفونت مجاری ادراری | علائم، نشانه ها و نحوه درمان


انگل مجاری ادراری (UTI)، نوعی انگل باکتریایی است که بخشی از دستگاه ادراری را تحت تاثیر قرار می‌دهد.


انگل مجاری ادراری


انگل مجاری ادراری (UTI)، عفونتی است که به دلیل ورود میکروب به بدن ایجاد می‌شود. بسیاری از انگل‌های مجاری ادراری منشا باکتریایی دارند، اما برخی نیز توسط قارچ‌ها و در بعضی موارد نادر، توسط ویروس‌ها ایجاد می‌شوند. این انگل می‌تواند در هر نقطه از مجاری ادرار رخ دهد. مجاری ادراری شما شامل کلیه، حالب، مثانه و مجرای ادرار می‌شود. در بسیاری از این موارد فقط مجرای ادرار و مثانه را درگیر می‌کند. با این حال انگل می‌تواند در حالب و کلیه‌ها نیز ایجاد شود.


هر فردی در هر سنی ممکن است دچار این بیماری مبتلا شود، اما زنان بیشتر از مردان در معرض ابتلا به انگل مجاری ادراری قرار می‌گیرند. در بیشتر مواقع، این بیماری جدی نیست، اما اگر انگل به کلیه‌ها برسد ممکن است باعث بروز بیماری جدی و حتی مرگ افراد شود.


علائم انگل مجاری ادراری


علائم انگل مجاری ادراری بسته به اینکه کدام بخش را درگیر کرده است، تفاوت دارد.


انگل دستگاه ادراری تحتانی، طحال و مثانه را درگیر می‌کند. علائم بیماری در این بخش‌ها به شرح زیر است:


  • سوزش هنگام ادرار کردن

  • افزایش تکرر دفع ادرار بدون دفع مقدار زیادی از آن

  • افزایش دفع ادرار فوری

  • ادرار خونی

  • ادرار تیره

  • ادراری که رنگ آن شبیه به چای یا کولا باشد

  • ادراری که بوی شدیدی داشته باشد

  • درد لگن در خانم‌ها

  • درد مقعد در مردان


انگل دستگاه ادراری فوقانی کلیه‌ها را درگیر می‌کند که اگر باکتری‌ها از کلیه‌های عفونی به خون انتقال پیدا کند، می‌تواند کشنده باشد. به این بیماری «یوروسپسیس» می‌گویند که بسیار خطرناک است و می‌تواند باعث افت فشار خون، شوک و مرگ شود.


علائم انگل دستگاه ادراری فوقانی به شرح زیر است:


  • درد و حساسیت در پشت قفسه سینه و پهلوها

  • لرز

  • تب

  • حالت تهوع

  • استفراغ


فاکتورهای موثر در ابتلا به انگل مجاری ادراری


انگل ادراری معمولا هنگامی رخ می‌دهد که باکتری‌ها از طریق پیشابراه به مجرای ادرار وارد شده و در مثانه تکثیر شوند. اگر چه سیستم ادراری به گونه‌ای طراحی شده که در مقابل نفوذ عوامل خارجی میکروسکوپی مقاوم باشد، اما گاهی بعضی از این خطوط دفاعی از بین می‌روند. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، باکتری‌ها کشته نمی‌شوند و باعث انگل دستگاه ادراری می‌شوند. UTI عمدتا در زنان شایع است و بر مثانه و پیشابراه تأثیر می‌گذارد. هر چیزی که باعث کاهش تخلیه‌ی مثانه شود یا دستگاه ادراری را تحریک کند می‌تواند منجر به انگل ادراری شود. عوامل بسیاری وجود دارد که می‌تواند شما را در معرض هولناک ابتلا به UTI قرار دهد.در زیر به بررسی آن‌‌ها می‌پردازیم:


سن: احتمال انگل مجاری ادراری در افراد مسن بیش‌تر است.


کاهش فعالیت و تحرک: پس از جراحی یا استراحت طولانی مدت در رختخواب رخ می‌دهد.


انسداد مجاری ادراری: به دلایل مختلفی مانند کوچولو شدن پروستات، سنگ کلیه و تومور سرطانی اتفاق می‌افتد.


بزرگی پروستات: یک عامل هولناک اختصاصی در مردان است.


استفاده‌ی طولانی مدت از کاتترهای ادراری: باعث انتقال باکتری‌ها به مثانه می‌شود.


دیابت: به ویژه دیابت کنترل نشده احتمال ابتلا به انگل دستگاه ادراری را بیش‌تر می‌کند زیرا سیستم ایمنی بدن قادر به مبارزه با انگل‌هایی مانند UTI نیست.


ناهنجاری‌های دستگاه ادراری در زمان تولد: مانع از خروج ادرار شده و ادرار در مثانه جمع می‌شود.


استفاده از کاتتر ادراری: افرادی که خودشان به تنهایی قادر به ادرار کردن نیستند مانند افراد بستری در بیمارستان، افراد دارای مشکلات عصبی و افرادی که فلج هستند، برای ادرار کردن از لوله‌ی کاتتر استفاده می‌کنند. شانس انگل دستگاه ادراری در این افراد بالا است.


استفاده از آنتی بیوتیک‌های توانا: می‌تواند فلور طبیعی روده و دستگاه ادراری را مختل کند.


ختنه: مردانی که ختنه شده‌اند نسبت به مردانی که ختنه نشده‌اند با احتمال UTI کم‌تری روبرو هستند.


بی اختیاری مدفوع: در افرادی که دچار سکته‌ی مغزی و نابود نخاعی شده‌اند دیده می‌شود.


جراحی یا معاینه‌ی دستگاه ادراری


بارداری: تغییرات هورمونی در دوران بارداری مجرای ادراری را تحریک پذیر‌تر از بعد می‌کند. همچنین با کوچولو شدن رحم فشار روی مثانه افزایش می‌یابد و مثانه کاملا تخلیه‌ نمی‌شود. ادرار باقی مانده در مثانه منشا انگل ادراری است.


انگل ادراری قبلی: احتمال عود انگل ادراری به علت مقاومت آنتی بیوتیکی باکتری‌ها و مقاومت در مقابل سیستم ایمنی بدن، افزایش می‌یابد.


سنگ کلیه: سنگ کلیه با انسداد مجرای ادرار مانع از تخلیه‌ی کامل ادرار می‌شود و احتمال بروز انگل افزایش می‌یابد.


سرکوب سیستم ایمنی بدن


بیماری MS (مالتیپل اسکلروزیس)


عفونت مجاری ادراری


عوامل هولناک ابتلا به انگل مجاری ادراری در زنان


نحوه‌ی شستن اشتباه: براساس تحقیقات انجام شده مهم‌ترین ریسک فاکتور در زنان عدم رعایت پزشکی فردی است. یکی از اشتباهات رایج در میان خانوم‌‌ها پس از ادرار کردن، شستن واژن از عقب به جلو (از مقعد به جهت واژن) است که باعث انتقال میکروب‌‌های مقعد به واژن و در نتیجه بروز انگل ادراری می‌شود.


استفاده از تامپون: استفاده از تامپون نیز یکی دیگر از دلایلی است که احتمال انگل ادراری در زنان را افزایش می‌دهد.


پیشابراه خلاصه: طول و مکان پیشابراه در زنان به گونه‌ایست که احتمال ابتلا به UTI را افزایش می‌دهد. مجرای ادراری زنان خلاصه‌تر از مردان است و باکتری برای رسیدن به داخل مثانه فاصله‌ی خلاصه‌تری را باید طی کند. همچنین مجرای ادرار در زنان، به واژن و مقعد بسیار نزدیک است و باکتری‌هایی که به طور طبیعی در اطراف مقعد و واژن وجود دارند به راحتی می‌توانند وارد دستگاه ادراری شوند.


رابطه‌ی جنسی: فشاری که در طی مقاربت جنسی بر دستگاه ادراری زن وارد می‌شود باکتری‌های اطراف مقعد را به مثانه منتقل می‌کند. باکتری‌های روده ای مانند اشریشیا کلای (E.coli) دارای ویژگی‌هایی هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد به پوشش داخلی مثانه متصل شوند. انگل‌های منتقله از راه جنسی مانند هرپس، گونوره، کلامیدیا و مایکوپلاسما، می تواند باعث ابتلا به انگل ادراری شود. بعد از رابطه‌ی جنسی، در ادرار اکثر زنان باکتری وجود دارد که معمولا بدن در عرض ۲۴ تایم از این باکتری‌ها خلاص می‌شود. ادرار کردن پس از رابطه‌ی جنسی احتمال بیماری را کاهش می‌دهد. زنانی که از نظر جنسی فعال هستند بیش‌تر از دیگر زنان به UTI مبتلا می‌شوند. شریک جنسی نو و شرکای جنسی متعدد نیز این هولناک را افزایش می‌دهند.


اسپرم: اسپرم‌ها می‌توانند هولناک ابتلا به UTI را افزایش دهند. آن‌ها می‌توانند در برخی از زنان باعث تحریک پوستی شوند و هولناک انتقال باکتری‌ها به مثانه را افزایش دهند.


استفاده از کاندوم در طول رابطه‌ی جنسی: کاندوم‌های لاتکس غیر لایه ای، اصطکاک را افزایش داده و پوست زنان را در طول رابطه‌ی جنسی تحریک می‌کنند. در این حالت هولناک UTI افزایش می‌یابد. با این حال، برای کاهش گسترش انگل‌های جنسی، استفاده از کاندوم ضروری است. برای یاری به کاهش اصطکاک و تحریک پوست در اثر استفاده از کاندوم، در طول رابطه‌ی جنسی از روان کننده‌هایی که بر پایه‌ی آب هستند، به اندازه‌ی کافی استفاده کنید.


دیافراگم: دیافراگم با ایجاد فشار بر روی مجرای ادراری زنان، تخلیه‌ی مثانه را کاهش می‌دهد و شانس ابتلا به انگل ادراری را افزایش می‌دهد.


کاهش سطح استروژن پس از یائسگی: بعد از یائسگی، کاهش سطح استروژن، باکتری‌های طبیعی (فلور نرمال) در مهبل (واژن) را تغییر می‌دهد. این مسئله می‌تواند هولناک ابتلا به UTI را افزایش دهد.


دلایل ایجاد انگل مجاری ادراری


انگل دستگاه ادراری معمولاً زمانی رخ می دهد که باکتری از مجرای پیشاب وارد مجرای ادرار شود و در مثانه تکثیر شود. اگر چه سیستم ادرار برای جلوگیری از چنین مهاجمان میکروسکوپی طراحی شده است، اما این دفاع گاهی شکست می خورد. وقتی این اتفاق می افتد، باکتری ممکن است جمع شود و به یک انگل کامل در مجرای ادرار تبدیل شود. شایع ترین انگل ادراری به طور عمده در زنان رخ می دهد و مثانه و مجاری ادرار را تحت تاثیر قرار می دهد.


انگل مثانه (سیستیت)


این نوع انگل معمولاً توسط اشرشیا کولی (ای. کولای) ایجاد می شود، نوعی باکتری که در دستگاه گوارش دیده می شود. اما گاهی باکتری های دیگر هم دخیل هستند. رابطه جنسی ممکن است منجر به سیستیت شود. همه زنان به خاطر آناتومیشان، در معرض هولناک سیستیت قرار دارند.


انگل مجرای پیشاب (اورتریت)


این نوع انگل می تواند زمانی رخ دهد که باکتری GI از مقعد به مجرای پیشاب منتقل شود. همچنین، چون مجرای پیشاب زنان به واژن نزدیک است، انگل های مقاربتی، مثل تب خال، سوزاک، کلامیدیا و مایکوپلاسما نزدیک می شود و می تواند باعث ایجاد انگل شود.


روش تشخیص انگل مجاری ادراری چیست؟


معمولاً اولین آزمایش به منظور تشخیص انگل مجاری ادراری، تست ادرار است. این آزمایش اطلاعاتی در مورد وجود باکتری، گلبول‌های قرمز و سفید خون و اختلالات شیمیایی در اختیار پزشک قرار می‌دهد. آزمایش‌های ساده مانند تست نواری ادرار یا حتی آزمایش‌های ادرار خانگی نیز می‌تواند برای تشخیص انگل مفید باشد، اما نتایج آن‌ها کاملاً صحیح نیست. بهتر است پزشک علائم بیماری و نتایج آزمایش را ارزیابی کند.

خوب کردن انگل مجاری ادراری چگونه است؟


اگرچه انگل‌های شدید کلیه اغلب با آنتی بیوتیک داخل وریدی خوب کردن می‌شود، اما بیشتر انگل‌های مجاری ادراری با مصرف داروی آنتی بیوتیک خوراکی رفع می‌شود. بسیاری از پزشکان نمونه ادرار افراد را به منظور مشخص کردن مقاومت ضد میکروبی آن‌ها بررسی کرده و بر اساس آن نوع آنتی بیوتیک مورد نیاز را تجویز می‌کنند. علاوه بر این، پزشکان معمولاً به افراد مبتلا به این بیماری توصیه می‌کنند مقدار زیادی مایعات، به ویژه آب، بنوشند تا با ادرار مکرر، باکتری‌های موجود در مجاری ادراری دفع شود.


پیشگیری از انگل‌های مجاری ادراری


هر کسی می‌تواند با عمل به اقدامات زیر، از ابتلا به انگل مجاری ادراری پیشگیری کند:


روزانه ۶ الی ۸ لیوان آب بنوشید


ادرار را به مدت طولانی در مثانه نگه ندارید


در مورد بی‌اختیاری ادرار یا مشکلات مربوط به تخلیه کامل مثانه، با پزشک خود صحبت کنید


با این حال انگل مجاری ادراری در زنان بیشتر از مردان اتفاق می‌افتد؛ این نسبت ۸ به یک است. یعنی به ازای ۸ زنی که به این بیماری مبتلا شده‌اند، فقط یک مرد دچار این انگل می‌شود.


برخی اقدامات می‌تواند به پیشگیری از این بیماری در زنان یاری کند. برای زنان یائسه استفاده از استروژن موضعی که توسط پزشک تجویز می‌شود، می‌تواند در پیشگیری از این بیماری موثر باشد. اگر پزشک تشخیص دهد که مقاربت جنسی عامل ایجاد انگل‌های مکرر در مجاری ادراری است، ممکن است آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیری‌کننده یا طولانی‌مدت برای بعد از مقاربت جنسی تجویز کند.


برخی مطالعات نشان داده است که استفاده طولانی‌مدت از آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیرانه در افراد مسن می‌تواند باعث کاهش هولناک ابتلا به انگل‌های مجاری ادراری شود.


استفاده از مکمل‌های کرن‌بری یا پروبیوتیک‌های واژینال مثل لاکتوباسیلوس هم می‌تواند در پیشگیری از ابتلا به این بیماری موثر باشد. برخی مطالعات نشان می‌دهد که استفاده از شیاف‌های پروبیوتیک واژینال از عود مجدد انگل مجاری ادراری جلوگیری می‌کند. برای اطمینان، حتما در این زمینه از پزشک خود سوال بپرسید.


نحوه تشخیص انگل مجاری ادراری


معمولاً اولین آزمایش به منظور تشخیص انگل مجاری ادراری، تست ادرار است. این آزمایش اطلاعاتی در مورد وجود باکتری، گلبول‌های قرمز و سفید خون و اختلالات شیمیایی در اختیار پزشک قرار می‌دهد. آزمایش‌های ساده مانند تست نواری ادرار یا حتی آزمایش‌های ادرار خانگی نیز می‌تواند برای تشخیص انگل مفید باشد، اما نتایج آن‌ها کاملاً صحیح نیست. بهتر است پزشک علائم بیماری و نتایج آزمایش را ارزیابی کند.


خوب کردن انگل مجاری ادراری


اگرچه انگل‌های شدید کلیه اغلب با آنتی بیوتیک داخل وریدی خوب کردن می‌شود، اما بیشتر انگل‌های مجاری ادراری با مصرف داروی آنتی بیوتیک خوراکی رفع می‌شود. بسیاری از پزشکان نمونه ادرار افراد را به منظور مشخص کردن مقاومت ضد میکروبی آن‌ها بررسی کرده و بر اساس آن نوع آنتی بیوتیک مورد نیاز را تجویز می‌کنند. علاوه بر این، پزشکان معمولاً به افراد مبتلا به این بیماری توصیه می‌کنند مقدار زیادی مایعات، به ویژه آب، بنوشند تا با ادرار مکرر، باکتری‌های موجود در مجاری ادراری دفع شود.

برو به پیوند یکتا.

دیدگاه ها بسته شده است